Kościół

Pierwotna świątynia istniejąca już ok. 1400 r. była drewniana. W poł. XVII w. na jej miejscu wybudowano kościół murowany z kamienia i cegły pw. Wniebowzięcia NMP i św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Obecna świątynia murowana, wybudowana w 1905 r., pw. Wniebowzięcia NMP i św. Katarzyny Aleksandryjskiej Dziewicy Męczennicy, z inicjatywy ówczesnego proboszcza, ks. Jana Kureczki. Konsekrował ją bp Franciszek Jaczewski w 1906 r. Ważniejsze remonty i renowacje: 1956-60 – polichromia wyk. przez W. Inglina z Warszawy, 1970-71 – dach i okna, 1979 – nowa polichromia. Kościół jest 3-nawowy, murowany z cegły i częściowo z białego kamienia w stylu neogotyckim. Nawa główna wysoka, boczne niższe, posadzka terakotowa, w prezbiterium i przez środek k-ła – zdobiona. Obok prezbiterium 2 zakrystie, przy głównych drzwiach wejściowych mała kruchta. Z frontonem k-ła złączona jest wieża w stylu neogotyckim, wybud. z k-łem. Nawy i prezbiterium pokryte polichromią. Wewnątrz świątyni 3 ołtarze: główny w prezbiterium, wyk. z drzewa dębowego w 1906 r. w Warszawie, stylem dopasowany do całości świątyni. W 1970 r. pożar zniszczył ołtarz z rzeźbami i obrazami. Rekonstrukcji dokonali rok później, profesorowie Liceum Plastycznego w Nałęczowie (Michał Pudełko i Eugeniusz Ścibor ). Obecnie w ołtarzu jest rzeźba MB Bolesnej z drzewa lipowego ( M. Pudełko) i 2 obrazy: Wniebowzięcia NMP ( 1972, Nawałko) i św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W nawach bocznych 2 ołtarze z piaskowca: w prawej z obrazem św. Antoniego, w lewej – Najśw. Serca Jezusa. Na chórze muzycz. 12-głosowe organy z warszawskiej firmy Andrzeja Blomberga. W oknach prezbiterium witraże wyk. w 1957 r. W ogrodzie za plebanią ruiny dzwonnicy z 1781 r. Cmentarz dawnego k-ła otoczony starymi lipami, a na nim ślady fundamentów świątyni z poł. XVII w.


Powrót na stronę główną«

Powrót na górę ↑